Teksty po angielsku B1: 12 opowiadań z tłumaczeniem i pytaniami

Pracowałam w tym samym banku od jedenastu lat, kiedy w końcu postanowiłam odejść. Mam na imię Karen i z zewnątrz moje życie wyglądało idealnie. Miałam dobrą pensję, ładny gabinet i szefa, który mi ufał.

Problem polegał na tym, że nic nie czułam. W każdy niedzielny wieczór bolała mnie głowa na samą myśl o poniedziałku. Mąż proponował urlop, ale wiedziałam, że dwa tygodnie na plaży niczego nie zmienią.

Naprawdę chciałam otworzyć małą piekarnię. Od lat piekłam dla znajomych i ludzie ciągle mówili mi, że powinnam sprzedawać swoje ciasta. Zawsze się śmiałam i mówiłam, że to tylko hobby.

Pewnego wtorku w czasie lunchu napisałam wypowiedzenie. Trzęsły mi się ręce, kiedy dawałam je szefowi. Przeczytał je dwa razy, a potem powiedział coś, czego się nie spodziewałam: „Chciałbym mieć twoją odwagę”.

Piekarnia otworzyła się osiem miesięcy później. Zarabiam mniej niż wcześniej i pracuję dłużej. Jednak od tamtej pory ani razu nie bolała mnie głowa w niedzielę.

Jestem kelnerem od sześciu lat i myślałem, że widziałem już wszystko. Mam na imię Tony. W pewien deszczowy czwartek przy stoliku numer dziewięć usiadł mężczyzna w drogim garniturze i mój wieczór się zmienił.

Narzekał na stolik, muzykę i temperaturę wody. Dwa razy odesłał zupę. Kiedy przyniosłem mu stek, powiedział, że to najgorszy, jaki w życiu widział, chociaż nawet go nie spróbował.

Kierownik kazał mi zachować spokój. Uśmiechałem się, przepraszałem i przynosiłem wszystko, o co prosił. W środku liczyłem minuty do jego wyjścia.

Kiedy poprosił o rachunek, nie spodziewałem się żadnego napiwku. Tymczasem zostawił sto dolarów i kartkę. Napisał, że miesiąc wcześniej zmarła jego żona i że to była ich ulubiona restauracja. Przepraszał za swoje zachowanie.

Zachowałem tę kartkę. Od tamtej pory, kiedy klient jest niemiły, przypominam sobie, że nie mam pojęcia, jaki ma dzień.

Mój ojciec zawsze mówił, że prawdziwa praca to biuro i szef. Mam na imię Derek i kiedy powiedziałem mu, że chcę zarabiać na życie naprawą rowerów, spojrzał na mnie, jakbym postradał rozum.

Zacząłem w garażu rodziców z dwustoma dolarami i pudłem starych narzędzi. Przez pierwsze trzy miesiące miałem dokładnie czterech klientów, z czego dwóch to byli moi kuzyni.

Miałem już zrezygnować, kiedy pewna kobieta przyniosła rower, którego trzy inne warsztaty nie chciały naprawić. Zajęło mi to dwa dni, ale udało mi się go naprawić. Była tak zadowolona, że napisała o mnie w internecie.

W ciągu tygodnia ludzie stali w kolejce przed garażem. Ojciec zaczął przynosić mi kawę, a wkrótce pomagał mi przy prostych naprawach.

Dziś mamy prawdziwy sklep w centrum, a ojciec pracuje w nim w każdą sobotę. Dalej uważa, że powinienem nosić krawat, ale o biurze już nie wspomina.

Przez dwa lata planowałam wejście na Mount Rainier. Mam na imię Julie i trenowałam w każdy weekend, przeczytałam każdy przewodnik i wydałam o wiele za dużo na sprzęt.

W dniu wejścia pogoda była idealna. Ruszyliśmy o północy i szliśmy sześć godzin w ciemności. O wschodzie słońca widzieliśmy szczyt. Wydawał się tak blisko, że można go było dotknąć.

Wtedy nasz przewodnik się zatrzymał. Zauważył chmury nadciągające z zachodu. Powiedział nam, że jeśli pójdziemy dalej, możemy nie dać rady bezpiecznie zejść. Dał nam wybór, ale jego twarz mówiła wszystko.

Zawrócenie było najtrudniejszą rzeczą, jaką w życiu zrobiłam. Płakałam przez większość drogi w dół. Trzy godziny później w górę uderzyła burza i dwie inne grupy trzeba było ratować.

Do dziś nie stanęłam na szczycie. Ludzie pytają, czy czuję, że poniosłam porażkę. Odpowiadam im, że góra będzie tam za rok, a dzięki tamtej decyzji ja też.

Brat namówił mnie na spływ kanu w północnej Minnesocie. Mam na imię Scott i powinienem wspomnieć, że sprawdzam telefon jakieś sto razy dziennie. Tam, dokąd jechaliśmy, nie było zasięgu w ogóle.

Pierwszy dzień był okropny. Kiedy mój brat cieszył się ciszą, ja ciągle sięgałem do kieszeni. Martwiłem się o maile z pracy i nie mogłem przestać się zastanawiać, co mnie omija.

Drugiego ranka coś się zmieniło. Obudziłem się przed wschodem słońca i usiadłem nad jeziorem. Obok przepłynęła rodzina kaczek, a woda była tak spokojna, że wyglądała jak szkło. Dotarło do mnie, że od prawie godziny nie pomyślałem o skrzynce.

Trzeciego dnia nie chciałem wyjeżdżać. Łowiliśmy ryby na kolację, opowiadaliśmy historie, o których zapomniałem, i śmialiśmy się więcej niż przez ostatnie lata.

Kiedy wróciliśmy do samochodu, miałem 214 nieprzeczytanych wiadomości. Ani jedna nie była ważna. Teraz jeździmy z bratem co roku w sierpniu, a telefon zostawiam w schowku.

Jadłam w drogich restauracjach w Paryżu i Nowym Jorku, ale najlepszy posiłek w moim życiu kosztował cztery dolary. Mam na imię Laura i podróżowałam sama po Wietnamie, kiedy to się stało.

Spóźniłam się na autobus, a następny odjeżdżał dopiero rano. Robiło się ciemno, byłam głodna i nie znałam w tej wiosce nikogo.

Zauważyła mnie starsza kobieta, która gotowała przed swoim domem. Wskazała na plastikowe krzesło i powiedziała jedno słowo po angielsku: „Siadaj”. Dała mi miskę zupy z makaronem, którą ugotowała dla własnej rodziny.

Nie mogłyśmy ze sobą rozmawiać, więc używałyśmy rąk i dużo się śmiałyśmy. Jej wnuki nauczyły mnie liczyć do dziesięciu. Kiedy chciałam zapłacić, odmówiła, więc zostawiłam pieniądze pod miską.

Wiele razy próbowałam zrobić tę zupę w domu, ale nigdy nie smakuje tak samo. Chyba brakującym składnikiem jest to, że człowiek jest zagubiony, zmęczony i przyjęty przez kogoś obcego.

Kiedy miałem dwadzieścia dwa lata, strasznie pokłóciłem się z moim najlepszym przyjacielem Marcusem. Mam na imię Ethan. Patrząc wstecz, nie pamiętam nawet, o co poszło. Wiem tylko, że obaj powiedzieliśmy rzeczy, których nie powinniśmy.

Tygodniami czekałem, aż przeprosi. On pewnie czekał, aż ja zrobię to samo. Tygodnie zamieniły się w miesiące, a potem przeprowadził się do innego stanu.

Tamtej zimy napisałem do niego list. Wyjaśniłem, co czułem, i przyznałem, że ja też nie miałem racji. Włożyłem go do koperty, napisałem adres, a potem zostawiłem w szufladzie biurka. Powiedziałem sobie, że wyślę go następnego dnia.

Minęło piętnaście lat. Zeszłej wiosny, kiedy pakowałem się do przeprowadzki, znalazłem ten list. Pod wpływem impulsu wyszukałem go w internecie i zamiast listu wysłałem wiadomość: „Jestem ci winien przeprosiny z 2009 roku”.

Odpisał w ciągu godziny. Okazało się, że on też napisał list i też nigdy go nie wysłał. Spotykamy się w przyszłym miesiącu. Biorę swój ze sobą.

Każdego lata, kiedy byłem dzieckiem, mieszkałem u dziadka w małym miasteczku w Vermoncie. Mam na imię Ryan. Dziadek był stolarzem, a jego warsztat pachniał drewnem i kawą.

Rzadko cokolwiek tłumaczył. Zamiast tego dawał mi kawałek drewna i narzędzie i pozwalał popełniać błędy. Kiedy uciąłem coś za krótko, nie złościł się. Mówił po prostu: „Dwa razy mierz, raz tnij” i podawał mi kolejny kawałek.

Wtedy myślałem, że uczy mnie tylko, jak zbudować krzesło. Dopiero kiedy byłem dużo starszy, zrozumiałem, że uczył mnie cierpliwości.

Zmarł, kiedy miałem dziewiętnaście lat. Odziedziczyłem jego narzędzia, choć nie miałem gdzie ich trzymać, więc przez dziesięć lat leżały w pudłach.

W zeszłym roku córka poprosiła, żebym zbudował jej regał na książki. Otworzyłem pudła i zapach drewna przywrócił wszystko. Zrobiłem trzy błędy, zanim wyszło dobrze. Za każdym razem słyszałem jego głos i za każdym razem brałem kolejny kawałek.

Kiedy wprowadziłam się do swojego mieszkania, szybko odkryłam, że mężczyzna z góry gra na skrzypcach co wieczór o siódmej. Mam na imię Chloe i pracuję z domu, więc jestem wrażliwa na hałas.

Uczciwie mówiąc, nie grał źle. Po prostu zawsze grał ten sam utwór i zawsze zatrzymywał się w tym samym trudnym miejscu. Po dwóch miesiącach znałam każdą nutę, razem z tymi błędnymi.

Pisałam właśnie uprzejmą skargę, kiedy spotkałam go w windzie. Miał około siedemdziesięciu lat i niósł futerał ze skrzypcami tak, jakby był ze szkła. Powiedział mi, że zaczął się uczyć w wieku sześćdziesięciu ośmiu lat, bo jego zmarła żona zawsze chciała, żeby grał.

Wyrzuciłam skargę. Kilka tygodni później usłyszałam, jak pierwszy raz zagrał trudny fragment bez zatrzymania. Bez zastanowienia otworzyłam okno i zaczęłam klaskać.

Zapadła cisza, a potem głos z góry krzyknął: „Dziękuję! Zajęło mi to tylko dwa lata!” Teraz uprzedza mnie, kiedy uczy się czegoś nowego.

Na studiach pożyczyłam ulubioną powieść koleżance z roku, Priyi. Mam na imię Megan. To był stary egzemplarz z moimi notatkami na marginesach i nie zobaczyłam go już po tym, jak przeniosła się na inną uczelnię.

Byłam zła przez jakiś rok, a potem o tym zapomniałam. Kupiłam nowy egzemplarz, choć to nigdy nie było to samo.

Dwanaście lat później przeglądałam półki w antykwariacie w mieście pięćset mil od mojej uczelni. Wzięłam do ręki znajomo wyglądającą książkę w miękkiej okładce i ją otworzyłam. Na pierwszej stronie było moje własne pismo.

Stałam tam przez całą minutę. Na wewnętrznej stronie tylnej okładki ktoś dopisał notatkę: „Jeśli to znajdziesz, przepraszam, że nigdy jej nie oddałam. Zmieniła to, jak czytam”. Nie było podpisu, ale rozpoznałam styl.

Zapłaciłam trzy dolary za własną książkę. Nie próbowałam szukać Priyi. Świadomość, że ta książka coś dla niej znaczyła, była jakoś lepsza niż odzyskanie jej na czas.

Dorastałem w mieszkaniu, więc nie wiedziałem nic o roślinach. Mam na imię Alan. Kiedy kupiliśmy dom z małym ogródkiem, żona zaproponowała, żebyśmy uprawiali własne warzywa. Zgodziłem się, głównie dlatego, że zakładałem, że to będzie łatwe.

W kwietniu posadziliśmy pomidory, marchew, sałatę i o wiele za dużo cukinii. Podlewałem je codziennie i czytałem artykuły o glebie. Przez tygodnie nic się nie działo i byłem przekonany, że zrobiłem coś źle.

Potem wszystko urosło naraz. W lipcu mieliśmy więcej cukinii, niż jakakolwiek rodzina jest w stanie zjeść. Rozdawaliśmy je sąsiadom, kolegom z pracy i listonoszowi. W końcu ludzie przestali otwierać drzwi.

Marchew z kolei była katastrofą. Miała wielkość mojego małego palca. Sałatę zjadły króliki, zanim my zdążyliśmy.

Mimo to pierwszy pomidor, którego zerwałem, był najlepszy, jakiego w życiu jadłem, pewnie dlatego, że czekałem na niego trzy miesiące. W przyszłym roku sadzimy o połowę mniej cukinii i stawiamy płot.

Siostra poprosiła mnie o przemówienie na swoim ślubie, a ja się zgodziłem, zanim zdążyłem pomyśleć. Mam na imię Jason i panicznie boję się wystąpień publicznych. W szkole udawałem chorego w dni prezentacji.

Przez miesiąc pisałem trzy strony. Ćwiczyłem przed lustrem, w samochodzie i pod prysznicem. Pod koniec mój współlokator umiał wyrecytować całość.

W dniu ślubu wstałem, spojrzałem na dwieście twarzy i zapomniałem wszystko. Miałem w głowie zupełną pustkę. Wpatrywałem się w notatki, ale słowa nie miały sensu.

Odłożyłem więc kartkę i powiedziałem prawdę. Powiedziałem, że przygotowałem przemówienie, że je zapomniałem i że jedyne, co naprawdę chcę powiedzieć, to że moja siostra jest moją najlepszą przyjaciółką od dnia, w którym się urodziłem.

Trwało to jakieś czterdzieści sekund. Ludzie płakali. Potem kilku gości powiedziało mi, że to najlepsze przemówienie weselne, jakie słyszeli. Nigdy im nie powiedziałem, że to był przypadek.