Teksty po angielsku do czytania z tłumaczeniem: 20 czytanek A1-B2

Mam na imię Kate i mieszkam w Bostonie. Codziennie wstaję o siódmej. Najpierw wypijam szklankę wody. Potem biorę prysznic i się ubieram.

Robię kawę i jem tosta z masłem. Rano nie oglądam telewizji, ale słucham muzyki w kuchni. Moja kotka siedzi na krześle i na mnie patrzy. Ona też chce śniadanie.

O ósmej wychodzę z domu. Chodzę do pracy pieszo, bo moje biuro jest blisko. Zajmuje to piętnaście minut. Lubię swoje poranki, bo są ciche i powolne.

Jestem Mark i mieszkam w małym mieszkaniu w Denver. Jest na trzecim piętrze starego budynku. Nie ma windy, więc codziennie chodzę po schodach.

Moje mieszkanie ma jedną sypialnię, kuchnię i łazienkę. Kuchnia to mój ulubiony pokój. Jest tam duże okno i mały stół. Jem tam i tam też pracuję.

Nie mam balkonu, ale po drugiej stronie ulicy jest park. Moi sąsiedzi są cisi i mili. Czynsz nie jest niski, ale podoba mi się tutaj. Czuję się tu jak w domu.

Jest sobotni poranek. Anna jest w kawiarni niedaleko swojego domu. Przychodzi tu w każdy weekend. Kawiarnia jest mała i pachnie świeżym chlebem.

Anna chce dużą kawę z mlekiem i muffinkę z jagodami. Kawa kosztuje cztery dolary, a muffinka trzy. Płaci telefonem i dziękuje.

Siada przy stoliku pod oknem. Otwiera książkę i powoli pije kawę. Na zewnątrz ludzie spacerują z psami. Nikt się nie spieszy. To jej ulubiona pora tygodnia.

Mój najlepszy przyjaciel to Daniel. Ma trzydzieści lat i jest pielęgniarzem. Pracuje w dużym szpitalu w centrum. Jest wysoki i zabawny, i zawsze opowiada dobre historie.

Nie widujemy się codziennie, bo on pracuje w nocy. Ale w każdą niedzielę jemy razem śniadanie. On lubi naleśniki, a ja jajka. Rozmawiamy godzinami.

Daniel nie jest idealny. Zawsze się spóźnia i nigdy nie odbiera telefonu. Ale kiedy mam problem, jest pierwszą osobą pod moimi drzwiami. Dlatego jest moim najlepszym przyjacielem.

Mam na imię Tom i pracuję w małej księgarni. Sklep otwiera się o dziewiątej, ale ja przychodzę o ósmej trzydzieści. Włączam światła i robię herbatę.

Rano w sklepie jest cicho. Układam nowe książki na półkach. W południe przychodzi dużo ludzi. Pytają mnie o dobre książki, a ja im pomagam. Tę część pracy lubię najbardziej.

Zamykamy o szóstej. Liczę pieniądze i zamykam drzwi na klucz. Jestem zmęczony, ale szczęśliwy. Zawsze biorę jedną książkę do domu. Dziś wieczorem to opowieść o psie na Alasce.

Wczoraj miałam ważne spotkanie o dziewiątej. Mam na imię Julia i nigdy się nie spóźniam. Wyszłam z domu wcześnie i pobiegłam na przystanek. Autobus przyjechał od razu i wsiadłam, nie patrząc na numer.

Założyłam słuchawki i zamknęłam oczy. Dwadzieścia minut później wyjrzałam przez okno. Zobaczyłam rzekę i dużą fabrykę. W ogóle nie znałam tej części miasta.

Zapytałam kierowcę, gdzie jesteśmy. Roześmiał się i powiedział: „Zły autobus, zły kierunek”. Wysiadłam na następnym przystanku i zadzwoniłam po taksówkę. Kosztowała trzydzieści dolarów.

Dotarłam dziesięć minut po czasie i szef nie był zadowolony. Teraz zawsze sprawdzam numer dwa razy, nawet kiedy się spieszę.

Kiedy trzy lata temu wprowadziłem się do mojego budynku, nikogo nie znałem. Mam na imię Peter i jestem cichą osobą. Pierwszego dnia do moich drzwi zapukała starsza kobieta.

Miała na imię Rose i mieszkała obok. Przyniosła mi talerz domowych ciastek. Rozmawialiśmy godzinę o okolicy. Powiedziała mi, gdzie kupić najlepszy chleb i który autobus zawsze się spóźnia.

Zeszłej zimy Rose chorowała przez dwa tygodnie. Robiłem jej zakupy i co wieczór wyprowadzałem jej małego psa. Powiedziała, że jestem dla niej jak wnuk.

Teraz co niedzielę pijemy razem kawę. Opowiada mi historie o mieście sprzed pięćdziesięciu lat. Dobry sąsiad jest lepszy niż duże mieszkanie.

W zeszły piątek poszedłem po pracy do sklepu spożywczego. Mam na imię Ben i miałem prosty plan. Potrzebowałem tylko mleka, jajek i chleba. Ale byłem bardzo głodny i to był mój pierwszy błąd.

Wszystko wyglądało pysznie. Włożyłem do wózka chipsy, lody i dwie mrożone pizze. Potem zobaczyłem promocję na ser, więc wziąłem trzy opakowania. Kupiłem też ciasto, bo przecież ktoś gdzieś miał urodziny.

Przy kasie wyszło sześćdziesiąt dolarów. Kasjerka się do mnie uśmiechnęła. Chyba wiedziała.

Kiedy wróciłem do domu, otworzyłem torby i zacząłem się śmiać. Nie było mleka. Następnego ranka jadłem płatki z wodą. Nigdy nie chodź na zakupy na głodnego.

Dwa lata temu w ogóle nie umiałam gotować. Mam na imię Emma, a moja kuchnia była najczystszym pomieszczeniem w mieszkaniu, bo nigdy jej nie używałam. Codziennie jadłam kanapki albo zamawiałam jedzenie.

Było to drogie i nie czułam się dobrze. Postanowiłam więc uczyć się jednego nowego dania co tydzień. Pierwszym daniem była jajecznica i ją przypaliłam. Włączył się czujnik dymu, a sąsiad przyszedł sprawdzić, czy wszystko w porządku.

W drugim tygodniu zrobiłam zupę pomidorową. Była w porządku. W trzecim tygodniu zrobiłam makaron i był naprawdę dobry.

Po sześciu miesiącach zaprosiłam czworo znajomych na kolację. Ugotowałam kurczaka z ryżem i warzywami. Poprosili o dokładkę i byłam bardzo dumna. Teraz gotowanie to mój ulubiony sposób na relaks po pracy.

W zeszłym miesiącu moja siostra Mia skończyła czterdzieści lat. Mam na imię Laura i chciałam zrobić dla niej coś wyjątkowego. Postanowiłam zorganizować przyjęcie niespodziankę u siebie w domu.

Zaprosiłam dwadzieścia osób i poprosiłam wszystkich, żeby zachowali to w tajemnicy. Zamówiłam tort czekoladowy i kupiłam balony. Mój mąż zrobił jej ulubioną lasagne.

W sobotę wieczorem zadzwoniłam do Mii i powiedziałam, że potrzebuję pomocy z komputerem. Przyszła o siódmej. Kiedy otworzyła drzwi, wszyscy krzyknęli: „Niespodzianka!”

Mia się nie uśmiechnęła. Zaczęła płakać. Przez chwilę się przestraszyłam. Potem mnie przytuliła i powiedziała, że to najlepsze urodziny w jej życiu. Tańczyliśmy do północy i nikt nie dotknął mojego komputera.

Szukałem nowej pracy od trzech miesięcy, kiedy w końcu przyszedł ten mail. Mam na imię Adam i wysłałem CV do ponad czterdziestu firm. Ta była inna. To była firma, która bardzo mi się podobała, a rozmowa miała być po angielsku.

Dobrze rozumiałem angielski, ale nigdy nie używałem go w pracy. Przez tydzień ćwiczyłem odpowiedzi na głos przed lustrem. Współlokator myślał, że wariuję. Nagrywałem się nawet i słuchałem nagrań w metrze.

W dniu rozmowy trzęsły mi się ręce. Pierwsze pytanie było proste: „Opowiedz mi o sobie”. Zacząłem mówić i po minucie zapomniałem, że się denerwuję. Zrobiłem kilka błędów, ale nikt nie zwracał na to uwagi. Menedżerka zaśmiała się nawet z jednego z moich żartów.

Dwa dni później zaproponowali mi tę pracę. Do dziś uważam, że to ćwiczenie na głos zrobiło całą różnicę. Czytanie odpowiedzi po cichu by nie wystarczyło.

Kiedy dostałam pracę w Chicago, myślałam, że przeprowadzka będzie łatwa. Mam na imię Sara i zawsze marzyłam o życiu w wielkim mieście. Spakowałam całe życie do dwóch walizek i wsiadłam do samolotu.

Pierwsze tygodnie były trudniejsze, niż się spodziewałam. Nikogo nie znałam, a miasto wydawało się ogromne i zimne. Co wieczór wracałam do pustego mieszkania i dzwoniłam do rodziny. Zaczęłam się zastanawiać, czy nie popełniłam błędu.

Potem koleżanka z pracy zaprosiła mnie do grupy biegowej, która spotykała się w czwartki nad jeziorem. Prawie odmówiłam, bo byłam zmęczona i nieśmiała. Nie biegałam od liceum. Ale poszłam i biegłam bardzo wolno obok kobiety, która mówiła przez cały czas.

Ten jeden wieczór zmienił wszystko. W ciągu miesiąca miałam znajomych, ulubioną kawiarnię i plany na weekend. Jeśli przeprowadzasz się w nowe miejsce, zgódź się na pierwsze zaproszenie, nawet jeśli się boisz.

Zeszłego lata zgubiłem telefon w pociągu do Nowego Jorku. Mam na imię Michael i zauważyłem to dopiero, kiedy stałem na peronie i patrzyłem, jak pociąg znika. Moje bilety, mapy i rezerwacja hotelu były w tym telefonie.

Przez chwilę czułem się zupełnie bezradny. Nie znałem nawet nazwy swojego hotelu. Potem dotarło do mnie, że muszę zrobić coś, czego zwykle unikam: poprosić o pomoc prawdziwych ludzi.

Kobieta w punkcie informacji zadzwoniła za mnie do przewoźnika. Kiedy czekaliśmy, narysowała mapę na kartce papieru. Nieznajomy pokazał mi, jak kupić kartę na metro. Starszy mężczyzna przeszedł ze mną trzy przecznice, bo szedł w tę samą stronę.

Tamtego popołudnia mówiłem po angielsku więcej niż przez cały poprzedni rok. Następnego dnia ktoś oddał mój telefon na stacji. Szczerze mówiąc, zgubienie go było najlepszą lekcją angielskiego w moim życiu.

Kiedyś nie znosiłam biegania. Mam na imię Nina i w szkole zawsze kończyłam ostatnia. Kiedy więc lekarz kazał mi więcej się ruszać, wybrałam pływanie.

Potem basen zamknięto na remont i nie miałam już żadnej wymówki. Pewnego marcowego ranka założyłam stare buty sportowe i biegłam przez pięć minut. Było okropnie. Bolały mnie nogi, nie mogłam oddychać i chciałam przestać po dwóch.

Ale wróciłam następnego dnia, i kolejnego też. Nigdy nie starałam się być szybka, tylko regularna. Co rano biegałam tą samą krótką trasą obok piekarni. Po kilku tygodniach piekarz zaczął do mnie machać.

Sześć miesięcy później przebiegłam dziesięć kilometrów bez zatrzymywania się. Popłakałam się na mecie, chociaż nikt nie patrzył. Nauczyłam się prostej rzeczy: małe kroki każdego dnia wygrywają z wielkimi planami. Działa to w bieganiu i pewnie we wszystkim innym.

W sierpniu zeszłego roku razem z mężem postanowiliśmy pierwszy raz pojechać pod namiot. Mam na imię Olivia i muszę przyznać, że żadne z nas nie jest typem człowieka z natury. Pożyczyliśmy namiot od znajomego, kupiliśmy mnóstwo przekąsek i jechaliśmy cztery godziny nad jezioro w górach.

Zaczęło padać, gdy tylko dotarliśmy. Próbowaliśmy rozstawić namiot, ale brakowało instrukcji i zajęło nam to dwie godziny. Zanim skończyliśmy, wszystko było mokre, razem ze śpiworami.

Tej nocy słyszeliśmy na zewnątrz dziwne odgłosy. Mój mąż był pewny, że to niedźwiedź. Rano okazało się, że szop zjadł wszystkie nasze przekąski. Nie zostało nam nic oprócz słoika musztardy.

Spakowaliśmy samochód i pojechaliśmy do najbliższego miasteczka, gdzie znaleźliśmy mały hotel z gorącym prysznicem. Zostaliśmy tam trzy dni i bawiliśmy się świetnie. Chociaż ten wyjazd był katastrofą, do dziś śmiejemy się z niego za każdym razem, gdy pada.

Pierwszego stycznia usunęłam z telefonu wszystkie aplikacje mediów społecznościowych. Mam na imię Hannah i muszę przyznać, że nie była to odważna decyzja. Po prostu zauważyłam, że spędzam prawie cztery godziny dziennie na przewijaniu i nie pamiętam ani jednej rzeczy, którą widziałam.

Pierwsze dwa tygodnie były zaskakująco trudne. Ciągle sięgałam po telefon w autobusie, w kolejce w sklepie, a nawet w środku rozmowy. Bez aplikacji nie było na co patrzeć, więc chowałam telefon z powrotem do kieszeni i czułam się dziwnie zawstydzona.

Po miesiącu coś się zmieniło. Zaczęłam zauważać, ile naprawdę mam wolnego czasu. Tamtej wiosny przeczytałam jedenaście książek, czyli więcej niż przez poprzednie pięć lat razem wzięte. Zaczęłam też dzwonić do znajomych, zamiast lajkować ich zdjęcia, i te rozmowy okazały się o wiele bardziej satysfakcjonujące.

Oczywiście były też minusy. Przegapiłam kilka urodzin i przynajmniej jedno ogłoszenie o ślubie. Koleżanka z pracy uznała, że jestem na nią zła, bo nie zareagowałam na jej zdjęcia z wakacji.

Nie twierdzę, że wszyscy powinni zrobić to samo. Media społecznościowe to narzędzie i dla wielu osób jest ono przydatne. Ale gdybyś rok temu zapytał mnie, czy umiałabym bez nich żyć, roześmiałabym się. Okazuje się, że umiem i że jestem dzięki temu spokojniejsza.

Rzadko rozmawiam z nieznajomymi, zwłaszcza w pociągach. Mam na imię David i jestem tym typem pasażera, który zakłada słuchawki, zanim zamkną się drzwi. Ale w opóźnionym nocnym pociągu z Bostonu do Waszyngtonu padły mi słuchawki, a mężczyzna siedzący naprzeciwko zaczął rozmowę.

Miał ponad siedemdziesiąt lat i garnitur, który wyraźnie pamiętał lepsze czasy. Powiedział mi, że przez czterdzieści lat był muzykiem jazzowym i grał w klubach w całym kraju. Uznałem, że przesadza, jak to często ludzie w pociągach.

Potem opisał noc w Nowym Orleanie, kiedy w czasie koncertu wysiadł prąd. Zamiast przerwać, zespół grał dalej w zupełnej ciemności, a publiczność zapaliła świece. Powiedział, że to był jedyny moment w jego życiu, kiedy czuł, że muzyka jest naprawdę niezbędna.

Rozmawialiśmy trzy godziny. Zapytał, czym się zajmuję, a ja powiedziałem, że jestem księgowym, który kiedyś chciał zostać pisarzem. Nie zaśmiał się. Zapytał po prostu, co mnie powstrzymuje, i dotarło do mnie, że nie mam dobrej odpowiedzi.

Kiedy pociąg dojechał, uścisnął mi dłoń i zniknął w tłumie. Nigdy nie poznałem jego nazwiska. Jednak w tym samym tygodniu zapisałem się na kurs pisania, który odkładałem od dziesięciu lat. Czasem trzeba nieznajomego, żeby usłyszeć to, o czym znajomi z grzeczności nie wspominają.

Kiedy moja firma ogłosiła, że możemy na stałe pracować z domu, byłam zachwycona. Mam na imię Rachel i przez sześć lat dojeżdżałam po dziewięćdziesiąt minut w jedną stronę. Wyobrażałam sobie spokojne poranki, domowe obiady i wreszcie czas na ćwiczenia.

Przez pierwsze kilka miesięcy było dokładnie tak. Spałam więcej, wydawałam mniej i kończyłam pracę szybciej niż kiedykolwiek. Naprawdę nie rozumiałam, dlaczego ktokolwiek chciałby wracać do biura.

Stopniowo jednak granica między pracą a życiem zaczęła znikać. Laptop zawsze stał na kuchennym stole, więc łapałam się na odpisywaniu na maile o dziesiątej wieczorem. Przestałam się porządnie ubierać. W niektóre dni jedyną osobą, z którą rozmawiałam, był kurier.

Najbardziej brakowało mi nie spotkań, tylko drobnych, nieplanowanych chwil: żartu przy ekspresie do kawy albo szybkiego pytania, z którego rodził się dobry pomysł. Takie rzeczy trudno zaplanować na wideorozmowie.

W końcu wynajęłam biurko we wspólnym biurze dziesięć minut od domu i chodzę tam trzy dni w tygodniu. Kosztuje to tyle, ile kiedyś wydawałam na benzynę, więc finansowo nic się nie zmieniło. Zmieniło się to, że o szóstej zamykam laptopa i wracam pieszo do domu. Praca z domu nie jest ani marzeniem, ani pułapką. Jak większość rzeczy, działa najlepiej wtedy, gdy ma granice.

Mój dziadek nigdy dużo nie zarabiał. Mam na imię Chris i kiedy dorastałem, uważałem go za najbogatszego człowieka, jakiego znałem. Miał mały sklep z narzędziami w Ohio, przez dwadzieścia lat jeździł tą samą ciężarówką i zawsze wyglądało na to, że mu wystarcza.

Kiedy w wieku szesnastu lat dostałem pierwszą pracę, dał mi trzy koperty. Jedna była na wydatki, druga na oszczędności, a trzecia na rozdawanie. Kazał mi dzielić między nie każdą wypłatę, zanim cokolwiek kupię. Uważałem, że to staroświeckie, i przez większość dwudziestych lat życia ignorowałem jego radę.

Kiedy miałem trzydzieści lat, dobrze zarabiałem i nie miałem prawie nic na koncie. Miałem ładny samochód, na który tak naprawdę nie było mnie stać, i szafę pełną ubrań, których prawie nie nosiłem. Gdyby ktoś zapytał, gdzie znikają moje pieniądze, nie umiałbym odpowiedzieć.

Po śmierci dziadka znalazłem jego zeszyty. Przez pięćdziesiąt lat zapisywał każdego wydanego dolara. Uderzyło mnie nie to, jak bardzo był ostrożny, tylko jak bardzo hojny. Były tam regularne wpłaty dla sąsiadów, dla miejscowej szkoły i dla ludzi, których nazwisk nie kojarzyłem.

Dziś używam trzech kopert, choć zamiast papierowych są to konta w banku. Nauczyłem się, że dobre gospodarowanie pieniędzmi ma niewiele wspólnego z tym, ile zarabiasz. Chodzi głównie o to, żeby z góry zdecydować, co jest dla ciebie ważne.

W zeszłym roku lekarz stwierdził u mnie wyczerpanie. Mam na imię Megan, a recepta od mojej lekarki nie była tabletką, tylko poleceniem: przez dwadzieścia minut dziennie nie robić nic. Bez telefonu, bez książki, bez podcastu. Grzecznie przytaknęłam i założyłam, że to będzie łatwe.

Nie było. Pierwszego dnia usiadłam na werandzie i wytrzymałam cztery minuty, zanim przypomniałam sobie o mailu, który musiałam wysłać. Drugiego dnia zaczęłam w myślach przemeblowywać kuchnię. Tak bardzo przywykłam do bycia produktywną, że bezruch był niemal fizycznie niewygodny.

Próbowałam dalej, głównie dlatego, że jestem uparta. Mniej więcej w trzecim tygodniu zauważyłam, że moje myśli zaczęły zwalniać. Patrzyłam, jak pająk buduje sieć między dwiema doniczkami. Słuchałam, jak sąsiad ćwiczy na pianinie, kiepsko, i odkryłam, że mi to nie przeszkadza.

Zaskoczył mnie wpływ na resztę dnia. Łatwiej podejmowałam decyzje, a problemy, które rano wydawały się ogromne, po południu często rozwiązywały się same. Było tak, jakby mój umysł potrzebował pustej przestrzeni, żeby działać jak należy.

Zwykle traktujemy odpoczynek jak nagrodę, na którą trzeba zasłużyć, coś, na co wolno sobie pozwolić dopiero wtedy, gdy wszystko inne jest skończone. Ale wszystko inne nigdy nie jest skończone. Dziś uważam te dwadzieścia minut za najważniejsze spotkanie w kalendarzu i nie odwołałabym go dla nikogo, nawet dla szefa.