Jacek Obolewicz

Nie planowałem zostać nauczycielem, a już na pewno nie nauczycielem angielskiego. W liceum w pierwszym semestrze miałem piątkę, a w drugim ledwo tróję. Na filologię angielską za pierwszym razem się nie dostałem, więc pojechałem do Irlandii.

Pracowałem na stacji benzynowej. Skanowanie produktów i podawanie ceny jeszcze szło. Kiedy klient o coś pytał, prosiłem o pomoc ludzi, którzy ze mną pracowali. Po kilku miesiącach w kraju, w którym wszyscy mówią po angielsku, dalej ledwo dukałem. Codziennie spotykałem też Polaków, którzy po latach na miejscu nie umieli się dogadać.

Przez kilka miesięcy odkładałem pieniądze, rodzice dołożyli resztę i starczyło na jakieś dwa miesiące w najlepszej szkole językowej w mieście. Test poziomujący pokazał, że zaczynam dużo niżej, niż mi się wydawało. W grupie były osoby, które uczyły się od trzech do sześciu miesięcy i mówiły lepiej ode mnie.

Po tych kilku tygodniach mogłem swobodnie rozmawiać, a klienci na stacji pytali, gdzie się tak nauczyłem. Zacząłem się zastanawiać, co w tej szkole robili inaczej. Okazało się, że chodzi o drobne rzeczy, które dają duże efekty. Tym pytaniem zajmuję się do dziś.